اندیشه و خیال

بافندگانِ شلِزینِی ۲

در چشم ِ غم‌زده اشکی نیست

آن‌ها پشتِ دستگاهِ بافندگی نشسته‌اند

و دندان‌های به‌هم‌فشرده‌ی‌شان را نشان می‌دهند:

آلمان، ما کفنت را می‌بافیم،

درونش نفرین ِ سه‌لایه را می‌بافیم -

ما می‌بافیم، ما می‌بافیم!

نفرین بر خدایی که بر او نماز گزاردیم

در سرمای زمستان و در قحطی و فقر؛

بیهوده امید بستیم و به‌انتظار نشستیم -

او دستمان انداخت، به‌بازیمان گرفت،

و به‌انتظار ِ خود نشاند -

ما می‌بافیم، ما می‌بافیم!

نفرین بر شاهی که پادشاهِ توانگران است،

شاهی که توانِ کاستن از بدبختیمان را نداشت

شاهی که واپسین سکه‌هایمان را

با تهدید از ما گرفت

و ما را همچو سگان به‌جوخه‌های آتش سپرد -

ما می‌بافیم، ما می‌بافیم!

نفرین بر میهن ِ دروغین،

جایی که در آن تنها ننگ و شرم

می‌رویند و به‌بار می‌نشینند،

جایی که در آن هر گل ِ نورَسی خم می‌شود

جایی که در آن تعفن و پوسیدگی

جانی تازه به‌کِرم می‌بخشند -

ما می‌بافیم، ما می‌بافیم!

میز به‌هوا می‌رود،

دستگاهِ بافندگی به‌شدت صدا می‌دهد،

ما روز و شب یک‌نفس می‌بافیم -

آلمانِ پیر، ما کفنت را می‌بافیم،

درونش نفرین ِ سه‌لایه را می‌بافیم،

ما می‌بافیم، ما می‌‌بافیم!

-------------------